Podvig za Ginisa i pamćenje

Obrada Lukovića (1909-1997) je znalo i veliko, i malo u Kuršumliji. Za vreme Drugog svetskog rata, među nekoliko stotina zarobljenika iz gornjo-topličkog i kosaničkog kraja, i Obrad se našao u nemačkom ropstvu.

Ostao je upamćen po tome što je, po završetku rata i kapitulaciji Hitlera, ne čekajući organizovan prevoz do naše granice, iz Nemačke do Kuršumlije, došao pešice. Kapu dole njegovoj hrabrosti i izdržljivosti, podvigu za Ginisovu knjigu rekorda i pamćenje.

Obrad Luković, čiji je otac Pantaleja poginuo 1912. godine u Prvom balkanskom ratu, bio je viđeni domaćin, čovek od ugleda, izuzetno radan, uspešan rukovodilac, pošten i pravičan, marljivošću i odgovornošću nadarovan, rečju, svetla tačka i legenda malene varoši. Između dva svetska rata Obrad je bio vlasnik čuvene kafane "Mali Pariz", kasnije "Proleće", koja se nalazila preko puta hotela "Evropa" u Kuršumliji".

Evo nekih najzanimljivijih detalja iz njegovog života i rada na osnovu kojih se može zaključiti da je reč o izuzetnoj ličnosti, svi koji su ga poznavali se slažu, primeru za ugled.

Novica Milić, braća Čedomir, Momir i Ratomir Simić, Radoslav Savić, Novica Simić...

Obrad Luković se istakao kao prvi direktor Komunalnog preduzeća u ovom mestu, zatim kao prvi čovek Građevinskog preduzeća "Napredak", Prolom Banje, Direkcije za izgradnju puteva...

Pod njegovim rukovodstvom, tada je već bio penzioner, u rekordnom roku, za svega 16 dana, sagrađen je ugostiteljski objekat na uzvišenju Samokovo, odakle se Kuršumlija vidi kao na dlanu. Pod Obradovim rukovođenjem probijeni su i modernizovani putevi do nekoliko planinskih sela čime je tamošnjim ljudima otvoren prozor u svet.

- Jednoga dana, dok se nalazio na čelu kolektiva Prolom Banje, tada u začetku razvoja banjskog lečilišta, Luković je nekoliko puta bezuspešno pokušavao telefonom da obavi neodložan i važan posao u opštini. Pošto induktorskim telefonom nije uspeo da dobije vezu, bacio je slušalicu u ugao kancelarije, ljutito rekavši:

- Jaki, to mu je bila česta uzrečica – obratio se Luković svom prvom saradniku - idem pešice u Kuršumliju, u opštini da završim za danas planiran posao. A Kuršumlija je od Prolom Banje udaljena 22 kilometra, četiri sata hoda.

Pamti se i prenosi kako je direktor Obrad vršio izbor radnika za fizičke poslove u Građevinskom preduzeću "Napredak" u Kuršumliji na čijem se čelu nalazio.

Momir Simić iz Baćoglave i Obrad Luković u nemačkom zarobljeništvu za vreme Drugog svetskog rata

Pošto se na raspisani konkurs javio dvostruko veći broj kandidata od broja za koji se traži, Luković je zamolio buduće građevince koji su u svom domaćinstvu, u toj godini, imali pastrmu, uhranjenu svinju, da podignu dva prsta.

- Vi ste domaćini, primljeni ste u stalni radni odnos! Ostali neka sačekaju drugu priliku – kazao je Luković.

- Vi, koji ste domaćini u svojim kućama, bićete dobri radnici i u preduzeću – kazao je Obrad.

Obrad Luković

Borisav Luković, Obradov deda, rođen 1860. godine, poginuo je u Topličkom ustanku, u borbama za oslobođenje Kuršumlije, 26. februara 1917. godine, prvom oslobođenom mestu u tada porobljenoj Evropi.

Obrad Luković je bio otac kćerke Miomire i sina Miomira Lukovića, dugogodišnjeg direktora Dečjeg vrtića ''Sunce'' u Kuršumlije, primerne ustanove ne samo u gradu na ušću Banjske u Toplicu, već i u Republici Srbiji.

Radoljub Gligorijević